Thursday, August 4, 2011

എന്തെല്ലാം സമാചാരം

"എന്തെല്ലാം സമാചാരം എന്താ നിങ്ങടെ ആചാരം "? എന്ന് ചോദിച്ചാല്‍ ഇന്ന് മനുഷ്യര്‍ മനുഷ്യരെ അപമാനിക്കുന്ന രീതികളിലെ അശ്ലീലങ്ങളില്‍ പെട്ട ഒരു ഉദാഹരണം കണ്ടാല്‍ മാത്രം   മതിയാകും നമ്മുടെ നടപ്പ് ആചാരം എന്താണെന്ന് മനസ്സിലാകാന്‍. ഇന്നത്തെ മുഴുവന്‍ ദിവസം ഒരാള്‍ക്ക്‌ അസ്വസ്ഥതയില്‍ കഴിയാനും അതുമതി. അമ്മയും ഭാര്യയുമൊത്ത് പോകുന്ന യുവാവിനെ അനാശാസ്യം ആരോപിച്ചു നാട്ടുകാര്‍ അടിച്ചു എന്ന് പത്രവാര്‍ത്ത.സദാചാര പോലീസ് ചമഞ്ഞ ആറ് പേരെ ഔദ്യോഗിക പോലീസ് പിടിച്ചു. നല്ലത്. തിരുവനന്തപുരത്താണ് ഇത് സംഭവിച്ചത്. സദാചാരികളുടെ ആവശ്യം പത്ര റിപ്പോര്‍ട്ട് പ്രകാരം ' നിന്റെ ഊഴം കഴിഞ്ഞില്ലേ ഇനി അവരെ ഞങ്ങള്‍ക്ക് വിട്ടു താ' എന്നായിരുന്നു.ഭാര്യയാണെന്നു  തെളിയിക്കാന്‍ വിവാഹ സര്‍ട്ടിഫിക്കറ്റും അവറ്റ ചോദിച്ചത്രേ .അമ്മയാണെന്ന് തെളിയിക്കാന്‍ എന്ത് കാണിക്കാനായിരിക്കും  അവര്‍ ആവശ്യപ്പെടുക?  ഓരോ ദിവസവും  റോഡിലിറങ്ങിയാല്‍ പല തരം അപമാനങ്ങള്‍    നമ്മള്‍ എല്ക്കുന്നുണ്ട്.  ഏതെങ്കിലും ഒരുത്തന്റെ തെറി കേള്‍ക്കാതെ ഒരു ദിവസം കഴിഞ്ഞു കിട്ടിയാല്‍ ഭാഗ്യം എന്നേ പറയേണ്ടു.  മനുഷ്യര്‍ ഇങ്ങനെ അപമാനിക്കപ്പെട്ടു  കൊണ്ടിരിക്കുന്നു.പരസ്പരം അപമാനിക്കുന്നു.  പണ്ട് കാലത്ത് താഴെ ക്കിടയിലെ പെണ്ണുങ്ങളെയും ആണുങ്ങളെയും മേലാളന്മാര്‍ അപമാനിക്കുകയും വിരട്ടുകയും ചെയ്തു വെങ്കില്‍ ഇപ്പോള്‍ അത് ജനകീയമായി. ഇടത്തരക്കാര്‍ക്കും ദരിദ്രര്‍ക്കും അവരുടെ മുന്‍പില്‍ പെട്ടാല്‍ ധനികര്‍ക്കും  ഒരേ വിധം തങ്ങളുടെ ശത്രുത വെളിവാക്കാന്‍ അവസരം ഉണ്ട്. അതാണ്‌ ഡെമോക്രസിയുടെ ഒരു ഗുണം! കേരളം തികച്ചും ഭ്രാന്താലയം ആയതു ഇപ്പോഴാണോ?
എന്തായാലും ഇനി മുതല്‍ പത്രവായന ഉപേക്ഷിക്കുന്നതാകും  മാനസികാരോഗ്യത്തിനു നല്ലത് എന്ന് തോന്നിത്തുടങ്ങി.

Tuesday, August 2, 2011

പാഠം ഒന്ന്

      നമ്മുടെ കുട്ടികള്‍ക്ക് എന്ത് പറ്റി എന്ന് ചോദിച്ചു കൊണ്ട്   പത്തും പതിമൂന്നും  വയസ്സുള്ള  ആണ്‍ കുട്ടികള്‍  പെങ്ങളെയും  അമ്മയെയും  മുത്തശ്ശിമാരേയും  ശിശുക്കളെയും എല്ലാം  ലൈംഗിക  പരീക്ഷണങ്ങള്‍ക്ക്  സമീപിക്കുന്നതും  ,അതിനിടയില്‍  ചില  ശിശുക്കള്‍ മരണപ്പെടുന്നത് കേരളത്തില്‍ ഒറ്റപ്പെട്ട സംഭവങ്ങള്‍ അല്ലാതാവുകയും ചെയ്യുന്നതില്‍  ഉത്  കണ്ഠപ്പെട്ടു കൊണ്ടുമുള്ള  ഒരു പരമ്പര മനോരമ പത്രത്തില്‍ തുടങ്ങി.എന്ത് ചോദ്യം. ഒറ്റ ദിവസം കൊണ്ട് പറ്റുന്നതാണോ ഒരു തലമുറയുടെ അപചയം ! ശരീരത്തിലെ അവയവങ്ങളില്‍ പരമ പ്രാധാന്യം  കണ്ണ്, മൂക്ക് , ചെവി, ഹൃദയം, തുടങ്ങിയവക്കൊന്നുമല്ല  ഉത്പാദന അവയവങ്ങള്‍ക്കാണെന്ന്  ജനിച്ചു വീഴുമ്പോള്‍ മുതല്‍ അവര്‍ പഠിച്ചു തുടങ്ങി. പ്രത്യേകിച്ച് ആണ്‍ കുട്ടികള്‍ . വാളുമായി യുദ്ധത്തിനിറങ്ങുന്ന  യോദ്ധാക്കള്‍ ആണ്  നിങ്ങള്‍ എന്നായിരിക്കുമോ ആണ്‍ കുട്ടികള്‍ക്ക് സമൂഹം കൊടുത്തു കൊണ്ടിരിക്കുന്ന ലൈംഗിക പാഠം? ആ കുട്ടികളെ പറഞ്ഞിട്ടെന്തു കാര്യം? സ്ത്രീ ശരീരത്തെ ഒറ്റ ലൈംഗികാവയമായി  ചുരുക്കി അതിനെ  പട്ടും പൊന്നും ചാര്‍ത്തി യും, ഉടു തുണിയില്ലാതെയും,  കുഞ്ഞുങ്ങള്‍ക്ക്‌ മുന്നില്‍  കാണിച്ചും അപമാനിച്ചും കൊണ്ടിരിക്കുമ്പോള്‍, കുഞ്ഞുങ്ങള്‍  അത് കണ്ടു അതിനായി  നിരന്തരം പരിശീലിപ്പിക്കപ്പെടുമ്പോള്‍,  ഈ വക കാര്യങ്ങളുടെ ചര്‍ച്ചകള്‍ക്ക്  ചര്‍ച്ചിക്കുന്ന ദിവസത്തെ ആയുസ്സ് മാത്രം. 


 അവള്‍ 

അവള്‍ ആരാണ് എന്നെനിക്കറിയില്ല 
തെരുവിലൂടെ 
അവള്‍ നടക്കുമ്പോള്‍ 
കുരുടന്മാര്‍ തൊട്ടറിഞ്ഞ 
ആനയെന്നപോലെ 
തലയും വാലും കാലും തുടയും മുലയുമായി 
അവള്‍ ചിതറി തെറിക്കുന്നതു ഞാന്‍ കണ്ടിട്ടുണ്ട് 
വിട്ടുപോയ ആ അവയങ്ങള്‍ 
ഒന്ന് കൂടിച്ചേരാന്‍ ത്രസിക്കുന്നതും  
വെമ്പലോടെ പരക്കം പായുന്നതും 
ഞാന്‍ കണ്ടിട്ടുണ്ട്

എന്നാല്‍ ഒന്നായിത്തീര്‍ന്നു തലയുയര്‍ത്താനാവും മുന്‍പേ 
തെരുവോരം ചേര്‍ന്ന് നിന്ന
ഒരു കോണക വ്യാപാരി 
അവളുടെ അരക്കെട്ടുമായി കടന്നു കളയുന്നതും 
മൂക്കുത്തിയും പൊട്ടും ചാര്‍ത്തിയ മുഖം 
പണ്ട വ്യവസായി സ്വന്തമാക്കുന്നതും 
ഉടല്‍ കട്ടെടുത്ത് 
പട്ടുസാരിക്കാരന്‍ പെട്ടെന്ന് പടികയറിപ്പോകുന്നതും ഞാന്‍ കണ്ടിട്ടുണ്ട് 
എങ്ങോട്ട് പോകേണ്ടു എന്നറിയാതെ ആ കൈകാലുകള്‍..
അവ പകക്കുന്നതും 
മുല പറിച്ചെറിഞ്ഞു 
ഈ പുരമെരിക്കാന്‍ തരിക്കുന്ന കൈകള്‍ ഉയര്‍ത്തുന്നതും 
അതിനാവാതെ കാലുകള്‍ കുഴയുന്നതും ഞാന്‍ കണ്ടിട്ടുണ്ട്.

അവള്‍ 
ആരാണ് എന്നെനിക്കറിയില്ല 
എന്നാല്‍ അവള്‍ക്കു ഇനി രഹസ്യങ്ങളൊന്നുമില്ല .

(2003)

Monday, August 1, 2011

ഉജ്ജ്വല ശോഭം ഭുവനം?

  ചില കാര്യങ്ങള്‍ പറയുന്നതും എഴുതുന്നതും ചിന്തിക്കുന്നതും വെറുതെയാണെന്ന് തോന്നും. പ്രവര്‍ത്തിയാണ് പ്രധാനം എന്ന തോന്നലില്‍. തീര്‍ച്ചയായും എഴുത്തു ഒരു പ്രവര്‍ത്തി തന്നെ. സംശയമില്ല.പ്രത്യേകിച്ച് കവിത, ക്രിയേറ്റീവ് ആയ ചിന്തകള്‍, കഥകള്‍, ചിത്രങ്ങള്‍,  അതെ , ലോകത്തെ ഒരിഞ്ചോ കാല്‍ ഇഞ്ചോ  ഒരു മൊട്ടു സൂചിയുടെ അറ്റത്തിനു സമമായോ, ക്രിയാത്മകമായി, ഗുണപരമായ മാറ്റത്തിലേക്കും,  നന്മയിലേക്കും  കൊണ്ടു പോകുന്ന എന്തും പ്രവര്‍ത്തി തന്നെ. ഇങ്ങനെ സ്വയം ബോധ്യപ്പെടാതെ ഒരാള്‍ക്കും ലോകത്തോട്‌ പ്രതികരിക്കാന്‍ ആവില്ല. തന്റെ ചുറ്റുമുള്ള തിന്മകളും കെടുതികളും കണ്ടു ജീവിതം അര്‍ത്ഥ ശൂന്യമാണെന്നു കരുതി ജീവിതം മടുക്കാതിരിക്കാന്‍ എങ്കിലും . അത് യഥാര്‍ത്ഥ പ്രവര്‍ത്തി ആണെങ്കിലും  അതിന് ഇംഗ്ലീഷ് മരുന്നുകളെ പോലെ സാമൂഹ്യ ശരീരത്തില്‍ ഉടനടി പ്രതി പ്രവര്‍ത്തിക്കാന്‍ കഴിയില്ലെങ്കിലും, നമുക്ക് സര്‍ഗ്ഗാത്മകതയിലും മനുഷ്യ ഭാവനയിലും വിശ്വസിക്കാതെ വയ്യ;  അത്തരം സര്‍ഗ്ഗ ശക്തികള്‍ ആണ് യഥാര്‍ത്ഥത്തില്‍  ഒരു ജനതയെ മുന്നോട്ടു നയിക്കുന്നത് എന്നും .പക്ഷെ എല്ലാ രംഗങ്ങളിലും ഭാവനാ ശൂന്യര്‍ നിറഞ്ഞു നില്‍ക്കുന്നു ഇക്കാലം .ഒരു പക്ഷെ അതങ്ങനെ ആയി തീര്‍ന്നു. സിനിമാറ്റിക് ഡാന്‍സില്‍ വട്ടം കറങ്ങുന്ന  അച്ചു തണ്ട് പോയ ഒരു ഭൂമിയോ?

എന്നാല്‍ ടാഗോറിന്റെ ഈ കവിത എന്നെ വീണ്ടും ജീവിതത്തിന്റെ പച്ചയെ ധ്യാനിപ്പിക്കുന്നു.

ഞാന റിവീല, ഭവാന്റെ മോഹന -
ഗാനാലാപന ശൈലി !
നിഭൃതം ഞാനത് കേള്‍പ്പൂ സതതം 
നിതാന്ത വിസ്മയ ശാലി !
ഉദയ ഗ്ഗാന പ്രകാശ കലയാല്‍-
ലുജ്ജ്വല ശോഭം ഭുവനം.
അല തല്ലീടുക യാണധിഗഗനം 
വായുവിലീസ്വര ചലനം.......
അലിയിക്കുന്നൂ സിരകളെ യീസ്വര- 
ഗംഗാ സരഭസ ഗമനം ...
................................


Saturday, July 30, 2011

ചിത്രം

   തവിട്ടു  നിറത്തില്‍. വെടിച്ചു കീറിയ ,ആകൃതി നിശ്ചയിക്കാനാകാത്ത മണ്‍  കട്ടകള്‍. അതു നീണ്ടു നിവര്‍ന്നു കിടക്കുന്നു അറ്റം കാണാത്ത ദൂരത്തില്‍. പച്ച നിറം ഒട്ടുമില്ലാത്ത വരണ്ടതും ഏകാന്തവും   ശൂന്യവുമായ അവിടം   വെയി ലില്‍  കത്തി ചൂട് പരത്തിനില്‍ക്കുന്നു. ഏഴ് വയസ്സുള്ള സീതയ്ക്ക് ആ വഴി ചെറിയ കാലുകള്‍ കൊണ്ടു താണ്ടണം. കടല്‍ കടക്കുന്നതിനെക്കാള്‍ ഭീകരം .വഞ്ചിയോ , കപ്പലോ വള്ളമോ അവളെ കയറ്റി ക്കൊണ്ടു പോകില്ല. ഒരെരുമയോ പോത്തോ, പശുവോ എന്തിന് ഒരു നായ പോലും അവളെ ചുമലിലേറ്റി അഞ്ചോ ആറോ  കിലോമീറ്റര്‍ നീണ്ടു പരന്നു കിടക്കുന്ന വിണ്ട പാടം  കടത്തി വിടില്ല. അവള്‍ക്ക് നടന്നെ പറ്റൂ . കുഞ്ഞി ക്കാലുകള്‍ വച്ച്. കയ്യിലെ അലുമിനിയക്കുടത്തില്‍  വെള്ളമുണ്ട്. അവളെക്കാള്‍  ഭാരം ആ വെള്ളം നിറച്ച കുടത്തിനുണ്ടാകും. മുഷിഞ്ഞ ചുവന്ന പാവാടയും പച്ചനിറത്തില്‍ ചെറിയ ബ്ലൌസും അവളുടെ  ശരീരത്തില്‍ പറ്റിപ്പിടിച്ചു കിടക്കുന്നു. പൊന്തി നില്‍ക്കുന്ന ആ കുഞ്ഞ് എല്ലുകള്‍ മറയ്ക്കാന്‍ അതിന് കട്ടി പോര.. തലയില്‍ നിന്ന് നീണ്ടു  കിടക്കുന്നു തവിട്ടു നിറത്തില്‍ കനം കുറഞ്ഞ ഒരു ശീല. അതു ചുന്നി യായിരിക്കണം വെള്ളക്കുടം വക്കാന്‍ അതിന്റെ ഒരുഭാഗം അവള്‍ തലയില്‍ ചുറ്റി വച്ചിരിക്കുന്നു.  എണ്ണ തേക്കാത്ത നീളന്‍ മുടി കാറ്റില്‍ പാറുന്നുണ്ട് . അതില്‍ വീണ്ടും വീണ്ടും പൊടി പാറി വീണു കൊണ്ടേയിരിക്കുന്നു.  അവളുടെ ഇടം കയ്യില്‍ തൂങ്ങിക്കൊണ്ട്‌ നടക്കുന്നത് ആരായിരിക്കും? ഒരാണ്‍ കുട്ടി യാണ്. നാല് വയസ്സില്‍ കൂടുതല്‍ അവനു പ്രായമില്ല. അവന്റെ കുഞ്ഞി ക്കാലുകള്‍ പ്രാഞ്ചുന്നത്‌  കണ്ടാല്‍ ആര്‍ക്കും അതു മനസ്സിലാകും. അവന്റെ ഇടം കയ്യില്‍ ഒരു ചെറിയ തൂക്കു പാത്രമുണ്ട്. അതില്‍ എത്ര വെള്ളം ഉണ്ടാകും. ഒരു ലിറ്റര്‍. അതു ആ ദിവസം അവനു പാലിന് പകരം കുടിക്കാന്‍ മതിയാകും. അനിയന്റെ തലയില്‍  ചേച്ചിയുടെ ദുപ്പട്ടയുടെ ഒരറ്റം  നിവര്ത്തിയിട്ടത്‌ കാറ്റ് ഇടയ്ക്കിടെ മാറ്റുന്നുണ്ട്. ആ ചേച്ചി അതു അനിയനെ വെയിലില്‍ നിന്ന് രക്ഷിക്കുമെന്ന് കരുതി വീണ്ടും വീണ്ടും ആ ചെറിയ തലയില്‍ തന്നെ ഉറപ്പിച്ചു നിര്‍ത്താന്‍  ശ്രമിക്കുന്നു. 
 അവരുടെ രോഗ ബാധിതരായ അമ്മയോ അമ്മൂമ്മയോ അവര്‍ വെള്ളവും പേറി വരുന്നതും കാത്ത് ഏതോ കുടിലില്‍ ദാഹിച്ചു വലഞ്ഞു  കിടക്കുന്നുണ്ടാകാം. തവിട്ടു നിറമുള്ള ഈ ഭൂമിയില്‍  ആ കുട്ടികളുടെ കാലുകള്‍ ... . ഒരു മഴയില്‍ അവ   നനയുന്നതും  കുതിരുന്നതും   വെള്ളിത്തളയിട്ട  കുഞ്ഞിക്കാലുകള്‍ വെള്ളത്തില്‍ തിമിര്‍ത്തു രസിക്കുന്നതും ... അങ്ങനെയൊരു ചിത്രത്തില്‍ ഞാനവരെ കാണാന്‍ കൊതിക്കുന്നു. ഭൂമിയുടെ പച്ചയില്‍    തുള്ളുന്ന  നാല്  ചെറു  പാദങ്ങള്‍ ...

Friday, July 29, 2011

'ഗനനം'

 സ്കൂളുകളില്‍   മലയാളം പഠിക്കണോ ,പഠിപ്പിക്കണോ എന്നൊക്കെ ചര്‍ച്ച ചെയ്തു കൊണ്ടേ ഇരിക്കുകയാണ് നമ്മുടെ ഭാഷാസ്നേഹികളും ഭരണാധികാരികളും.ചര്‍ച്ച തീരുമ്പോഴേക്കും നടപ്പ് തലമുറയും വരും തലമുറയും മലയാളം ഇനി എഴുത്ത് ഭാഷയായി വേണ്ട  വചന ഭാഷയായി ഇരുന്നോട്ടെ എന്ന് പറയാതിരുന്നാല്‍ കൊള്ളാം. പുതിയ കുട്ടികള്‍ക്ക് മലയാളം  അറിയില്ല   വായിക്കാന്‍  താത്പര്യം  തീരെയില്ല  എന്ന് എന്റെ അയല്‍ക്കാരായ  രണ്ടാം  ക്ലാസ്,മൂന്നാം  ക്ലാസ്, ഏഴു ,പന്ത്രണ്ടു ക്ലാസുകളിലെ അഞ്ചു കുട്ടികള്‍ ഈയിടെ   എന്നോട് പറഞ്ഞു. എന്റെ കയ്യില്‍ ഉണ്ടായിരുന്ന മലയാളത്തില്‍  എഴുതപ്പെട്ട കുറെ കുട്ടി കഥാപുസ്തകങ്ങള്‍ അവര്‍ക്ക്  കൊടുക്കാന്‍  ഒരുങ്ങി  ഞാന്‍  ചമ്മിപ്പോയി. മലയാളം വായിക്കുന്ന എന്നെ അവര്‍ അയ്യേ എന്ന മട്ടില്‍ നോക്കി. 
 അവരുടെ അച്ഛന്‍ ഓട്ടോ റിക്ഷ ഓടിക്കുന്നു, അമ്മ ഹോം മേക്കര്‍,  മറ്റു  ചിലകുട്ടികളുടെ  അച്ഛനും  അമ്മയും ഓഫീസില്‍ പ്യൂണ്‍   തസ്തികയില്‍  ജോലി  ചെയ്യുന്നു . അവര്‍ക്ക് കുട്ടികള്‍ ഇംഗ്ലീഷു  സംസാരിച്ചാല്‍  മതി  മലയാളം കഴിയുന്നതും വായിക്കരുത് എന്ന് വാശിയുമുണ്ട്, നമ്മളെ പോലെ തന്നെ. 'ഏയ് അവനു മലയാളം ഒട്ടും അറിയില്ല വായിക്കാനും എഴുതാനും' എന്ന സന്തോഷം അവരുടെ അമ്മ എന്നോട് പങ്കു വക്കുകയുംചെയ്തു.          നമ്മള്‍ ആരാണ് അത് വേണ്ടെന്നു പറയാന്‍ .മലയാളത്തെ രക്ഷിക്കേണ്ടത് ഇവരുടെ ചുമതല അല്ലല്ലോ.  
     ഇങ്ങനെ വായ്മൊഴി മലയാളത്തെ  കുറിച്ച്  ഓര്‍ത്തു  കൊണ്ടിരുന്നപ്പോള്‍  അതാ  കേള്‍ക്കുന്നു  ചാനല്‍  മൊഴികള്‍ . യദ്ദ്യൂരപ്പയുടെ  രാജിയും   ഇരുമ്പയിര്‍  ഖനനവുമാണ്  ചാനല്‍  ഉദ്യോഗസ്ഥരുടെ വിഷയം.
'രാഷ്ട്രീയ 'പ്രത്യാഗാതവും , ഇരുമ്പയിര്‍ ഗനനവും ' ' മുക്യ മന്ത്രി' രാജി വക്കാനിടയായതു വഴി ബി ജെ പി നേരിടുന്ന 'പ്രതിസന്തികളും' എല്ലാം റിപ്പോര്ടര്മാര്‍ അങ്ങനെ വിവരിച്ചു നമ്മളെ 'ഉല്‍ബോദി' പ്പിച്ചു കൊണ്ടിരിക്കുകയാണ്. അത് കേട്ടപ്പോള്‍ എന്തായാലും ഒന്നുറപ്പായി കുട്ടികള്‍ ഭാഷ എങ്ങനെയാകും  ഇനി 'ഗനനം' ചെയ്യുക എന്ന് ! അവരുടെ ചാനല്‍ ചേട്ടന്മാരും ചേച്ചിമാരും പറയുന്നത് കേട്ടല്ലേ അവര്‍ പഠിക്കേണ്ടത്. 'ഗനന' മെങ്കില്‍ അങ്ങനെ! ചാനല്‍ റിപ്പോര്‍ട്ടര്‍ മാരിലും   വാര്‍ത്താ വായനക്കാരിലും  ഉച്ചാരണ ശുദ്ധി ഉള്ളവര്‍  ഇല്ല എന്ന് ഇവിടെ വിവക്ഷയില്ല. അപൂര്‍വമായി ഉണ്ട്.

Thursday, July 28, 2011

കാലം വിശാലം

'കാല മതീവ വിശാലം കാമിനി കളയുക കരയും ശീലം നാമിനി'
 കാലം ഇപ്പോള്‍ അത്ര വിശാലമായി നീണ്ടു കിടക്കുന്നില്ല എന്ന് തോന്നിത്തുടങ്ങി. അതാണ്‌ വാര്‍ധക്യത്തിന്റെ ആരംഭം എന്ന് തോന്നുന്നു. തീര്‍ച്ചയായും അതു വാര്‍ധക്യത്തിന്റെ ലക്ഷണം തന്നെ. കൈവേദന, മുട്ടുവേദന കളെക്കാള്‍ ഇത് പിടിപെടുന്നതിനെ യാണ് ചെറുക്കേണ്ടത്. കാരണം ജനനവും മരണവും ഒരു നൈരന്തര്യമാണ്  അതു ആദ്യവും അവസാനവും എന്ന മട്ടില്‍ കാണുന്നത് ശരിയല്ല. ഒരാളില്‍ തുടങ്ങി അയാളില്‍ അവസാനിക്കുന്ന കാലമല്ല അയാള്‍, അയാളുടെ ജീവിതവും.അയാള്‍ ഒരു തുടര്‍ച്ചയാണ്. റോമന്‍, ഇംഗ്ലീഷ് ,മലയാളം കലണ്ടറുകള്‍ അല്ല    അയാളുടെ ജീവിതത്തിന്റെ ആദ്യവും അവസാനവും കുറിക്കുന്നത്. പിന്നെ കലണ്ടറിനെ ആധാരമാക്കി അയാള്‍/അവള്‍ കാലം വിശാലമായി നീണ്ടു കിടക്കുന്നില്ല അല്ലെങ്കില്‍ കിടക്കുന്നു എന്ന് വിചാരിക്കേണ്ട കാര്യമെന്താണ്?
   എന്റെ വലിയ അമ്മാമന്‍ പണ്ഡിതനും ദൈവവിശ്വാസിയുമായ ഒരു സാത്വികന്‍ ആയിരുന്നു. തൊണ്ണൂറ്റി അഞ്ചു വയസ്സില്‍ മരിക്കുന്നത് വരെ അദ്ദേഹം ആശുപത്രിയില്‍ പോയില്ല. മരുന്നുകള്‍ സേവിച്ചില്ല. മരിക്കുന്ന ആ ദിവസം  ബന്ധുക്കള്‍  എടുത്തു കൊണ്ടു ആശുപത്രി കട്ടിലില്‍ കിടത്തി ഒരു നാലോ അഞ്ചോ മണിക്കൂര്‍. 'എന്നെ  ആശുപത്രിയില്‍ കിടത്തി അല്ലെ" എന്ന് ചോദിച്ചു മന്ദഹസിച്ചു അദ്ദേഹം. നല്ല  ഭംഗിയുള്ള നനുത്ത ചിരിയാണ്‌ വലിയമ്മാമന്റെ. ആ കാലത്തിനിടക്ക്  ഒരു പാട് മരണം കണ്ടു കഴിഞ്ഞിരുന്നു   അദ്ദേഹം . മകന്‍,മകള്‍, പെങ്ങള്‍, ഭാര്യ, ചില ചെറുമക്കള്‍. അങ്ങനെ പലരും.കൂടെ താമസിച്ച മകന്റെ ഭാര്യയും രണ്ടു പെണ്‍കുട്ടികളും മാത്രമായി പഴയ വീഴാറായ തറവാട്ടില്‍. അദ്ദേഹത്തിനു ജീവിച്ചിരിക്കണം എന്ന് ആഗ്രഹം തീരെ ഇല്ലാതായപ്പോള്‍ അവരോട് പറഞ്ഞത് ഇങ്ങനെ ആയിരുന്നു. "ഞാന്‍ ഇനിയും വേണമെങ്കില്‍ ഇങ്ങനെ ഇരിക്കും. ഒരു പക്ഷെ ഇനി മരിക്കില്ലേ എന്ന് വരെ എനിക്ക് തോന്നുന്നു. നിങ്ങള്‍  മൂന്നു പേര്‍ പുരുഷനില്ലാത്ത ഈ വീഴാറായ വീട്ടില്‍ ആലംബമില്ലാതെ  ഇരിക്കുന്നല്ലോ എന്ന് വിചാരിച്ചാണ് ഞാന്‍ ഇത് വരെ മരിക്കാഞ്ഞത്. പക്ഷെ എനിക്ക് മരിച്ചല്ലേ പറ്റൂ. ഞാന്‍ മരിച്ചു പോയി എന്ന് വിചാരിച്ചു പേടിക്കരുത്. ഞാന്‍ ഇവിടെ ത്തന്നെ ഉണ്ടാകും.' ഇങ്ങനെ പറഞ്ഞ അന്ന് തന്നെ വലിയമ്മാമന്‍ മരിച്ചു കളഞ്ഞു. വിഷം കഴിച്ചോ തൂങ്ങിയോ ഒന്നുമല്ല. വെറുതെ .ആഗ്രഹിച്ചു മരിച്ചു അത്ര തന്നെ. സ്വന്തം ഇച്ഛയില്‍, മതിയായി എന്ന നിറവില്‍. ഒരാളലും  ആധിയും ഇല്ലാതെ, ഇഹലോക വാസത്തെ എല്ലാ ഭംഗിയും കൂടെ കൂട്ടിക്കൊണ്ടു തന്നെ ആഹ്ലാദത്തോടെ ഒരു ശരീര മുപേക്ഷിക്കല്‍ .    ഇങ്ങനെ യുള്ള, ജീവന്മുക്തനാകാന്‍ കഴിയുന്ന  ഒരാള്‍ക്ക്‌ തുടക്കവും ഒടുക്കവും ഉണ്ടെന്നു വിശ്വസിക്കാന്‍ എനിക്ക് കഴിയില്ല. അവര്‍ക്കെന്ന പോലെ നമുക്കും കാലം അതീവ വിശാല മായി മുന്നിലുണ്ട്.  ജീവന്റെയും മുക്തിയുടെയും, ആഗ്രഹിക്കുന്നെങ്കില്‍ സന്തോഷത്തിന്റെയും.
--

Monday, July 25, 2011

തെന്നലില്‍ കുഞ്ഞ്

 

കവിത

തെന്നലില്‍ കുഞ്ഞ്

tharat1(ഒരു താരാട്ട്)
ഉണ്ണീ ഉറങ്ങുകിന്നുള്ളം നിറഞ്ഞു നിന്‍

തൊട്ടിലാട്ടുന്നു തൈത്തെന്നല്‍ വീണ്ടും!!tharat2
ഉണ്ണീ, ഉറങ്ങുന്നു ഉള്ളം നിറഞ്ഞു നിന്‍

പുഞ്ചിരിപ്പൈമ്പാല്‍ നുകര്‍ന്ന രാവും!!

കണ്ണിണ ചിമ്മാതിളകാതെ താരകള്‍
നില്‍പ്പിതാ മേഘപ്പടവിലേറി,
കൂമ്പി മയങ്ങുന്നോരാമ്പലിന്‍ ചേലില്‍ നിന്‍
ഓമനപ്പൂമുഖം, നോക്കി നോക്കി...

ഉണ്ണീ ഉറങ്ങുകിന്നുള്ളം നിറഞ്ഞു നിന്‍
തൊട്ടിലാട്ടുന്നു തൈത്തെന്നല്‍ വീണ്ടും!!

ഞെട്ടി വിതുമ്പാതുറങ്ങുകെന്‍ കണ്മണീ
സ്വപ്നം വിതച്ച വഴിയിലുണ്ടേ
ഞെക്കുവിളക്കുമായ് മിന്നാമിനുങ്ങുകള്‍
ആട്ടവിളക്കുപോല്‍ പൊന്നമ്പിളി!!

ഉണ്ണീ ഉറങ്ങുകിന്നുള്ളം നിറഞ്ഞു നിന്‍
തൊട്ടിലാട്ടുന്നു തൈത്തെന്നല്‍ വീണ്ടും!!


സാവിത്രി രാജീവന്‍
വര: സചീന്ദ്രന്‍ കാറഡ്ക്ക

http://www.ksicl.org/kavitha?start=1

ഈ കവിത കുട്ടികളുടെ പ്രസിദ്ധീകരണമായ 'തളിര്‍' മാസികക്ക്  വേണ്ടി എഴുതിയതാണ്. കുട്ടികള്‍ക്ക് ഒരു താരാട്ട്  ഇരിക്കട്ടെ.